• Η άλωση της Πόλης

    Λονδίνο, 29 Μαΐου 2018

    565 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς και παρ’ όλα τα έτη, η πληγή παραμένει βαθιά στον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, εφόσον η κοιτίδα τους βρίσκεται υπό ξένη κυριαρχία.

    Όταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος στέφθηκε αυτοκράτορας του Βυζαντίου το 1449 στο Μυστρά, ήξερε ότι η άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία βρισκόταν σε δεινή θέση, οικονομικά και στρατηγικά, εφόσον τα ταμεία ήταν άδεια και είχε χάσει όλα σχεδόν τα εδάφη της από τους Άραβες και τους Οθωμανούς. Παρ’ όλα αυτά, πριν στεφθεί αυτοκράτορας, ο ίδιος με τα αδέρφια του, ιδιαίτερα το Θωμά Παλαιολόγο, είχαν καταφέρει να επανακτήσουν την κυριαρχία ολόκληρης σχεδόν της Πελοποννήσου από τους Φράγκους και αυτό ίσως του έδινε μια αμυδρή ελπίδα ότι θα κατάφερνε να διατηρήσει υπό την κυριαρχία του ό,τι είχε μείνει από την αυτοκρατορία. Λαμβάνοντας υπόψη, δε, την Ένωση της Ανατολικής (Ορθόδοξης) Εκκλησίας με την Δυτική (Καθολική) Εκκλησία που είχε «επιτύχει» ο προκάτοχος του, και αδερφός του, Ιωάννης H’ Παλαιολόγος, προσέβλεπε σε βοήθεια από τη Δύση σε περίπτωση κινδύνου.

    Η μεγαλύτερη μερίδα του λαού και του κλήρου, όμως, της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν σύμφωνοι με αυτή την ένωση των Εκκλησιών και το θεωρούσαν μάλιστα βλασφημία προς το Θεό. Διχασμός και φανατισμός επικρατούσε στην Πόλη μεταξύ των υποστηρικτών και των πολέμιων της ένωσης. Παράλληλα, στον οθωμανικό θρόνο ανέβηκε ο Μωάμεθ Β’, ο οποίος ήταν εξαιρετικά φιλόδοξος και είχε σκοπό της ζωής του να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη με κάθε μέσο.

    Στις 6 Απριλίου του 1453 άρχισε η πολιορκία της Πόλης από τους Οθωμανούς, η οποία διήρκεσε 54 μέρες. Ο οθωμανικός στρατός ήταν πολυάριθμος, καλύτερα εξοπλισμένος και απέκλεισε την Πόλη από στεριά και θάλασσα. Οι υπερασπιστές ήταν ελάχιστοι. Η βοήθεια από τη Δύση, για την οποία τόσα και τόσα έγιναν, δεν ήρθε ποτέ. Ο αγώνας ήταν άνισος αλλά εντούτοις, οι Οθωμανοί απωθούνταν. Ο Μωάμεθ έστειλε πολλές φορές πρεσβευτές στον Αυτοκράτορα ζητώντας του να παραδοθεί και να παραδώσει την Πόλη, «σώζοντας» έτσι τον εαυτό του και τους πολίτες του. Στο τελευταίο από αυτό τα μηνύματα ο Κωνσταντίνος απάντησε «Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ΄ εμόν εστίν ουτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών», (μτφ «Το να σου παραδώσουμε την Πόλη, δεν είναι δικαίωμα ούτε άλλου από τους κατοικούντες σε αυτή. Γιατί απόφαση όλων μας είναι να πέσουμε, αμυνόμενοι με τη θέλησή μας και δεν θα λυπηθούμε τη ζωή μας»).

    Το βράδυ της 28ης Μαΐου τελείται στην Αγία Σοφία η τελευταία μεγάλη λειτουργία, παρουσία του αυτοκράτορα. Ο Κωνσταντίνος και οι υπόλοιποι υπερασπιστές της Πόλης, όπως και όλος ο λαός, μεταλαμβάνουν των Αχράντων Μυστηρίων και είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τη μοίρα τους. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 29ης Μαΐου ξεκινά η μεγάλη επίθεση. Παρ’ όλες τις προσπάθειες των υπερασπιστών, οι Οθωμανοί καταφέρνουν να μπουν στην Πόλη και ο αυτοκράτορας πέφτει μαχόμενος έξω από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Η Πόλις εάλω.

    Ο Ελληνισμός δεν στηρίζεται μόνο στην αρχαία Ελλάδα αλλά στηρίζεται μέσω του Χριστιανισμού και στο Βυζάντιο, κάτι που πολλοί λησμονούν. Κοιτάζοντας πίσω σήμερα, μπορούμε να μάθουμε πολλά από τα γεγονότα που οδήγησαν στην τελειωτική κατάλυση μιας αυτοκρατορίας που διήρκεσε πάνω από δέκα αιώνες. Καταρχάς, δεν γίνεται να παραβλέψουμε το γεγονός ότι, για άλλη μια φορά, μια από τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας μας γράφτηκε έχοντας φόντο τη διχόνοια. Ο λαός μας πρέπει να κατανοήσει ότι, ειδικά στις δύσκολες ώρες, μόνο με ομόνοια και ενότητα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις όποιες προκλήσεις. Κατά δεύτερο, γνωρίζοντας για την ηρωική θυσία του Αυτοκράτορα και των υπόλοιπων υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης, βλέπουμε ότι επέλεξαν το θάνατο ως έσχατη λύση παρά να παραδώσουν ό,τι αγαπούσαν στον εχθρό. Ο Κωνσταντίνος πολέμησε για χρόνια για την αυτοκρατορία και εξάντλησε όλες τις πιθανές λύσεις για τη σωτηρία της: στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση, μια δυσβάστακτη οικονομική συμφωνία-συμβιβασμό με τον Μωάμεθ και τέλος τη σθεναρή αντίσταση σε μια ασφυκτική πολιορκία. Και εφόσον το απευκταίο μετατράπηκε σε πραγματικότητα, τότε προτίμησε τον τιμημένο θάνατο από μια ατιμασμένη ζωή ή από την εξορία.

    Παίρνοντας παράδειγμα, λοιπόν, από αυτή τη λαμπρή, και όχι όσο μνημονευμένη της αξίζει, μορφή της ιστορίας, πρέπει και εμείς σήμερα ως Έλληνες της Κύπρου να αγωνιστούμε για τα δίκαια της πατρίδας μας, τα οποία καταπατούνται κατάφωρα, σε πολλά επίπεδα. Ο δρόμος για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη είναι σίγουρα δύσβατος και ανηφορικός αλλά μόνο έτσι αξίζει να πορευθείς.

    Γραφείο τύπου,

    Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Η.Β.

  • Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

    Λονδίνο, 19 Μαΐου 2018

    Υπό κανονικές συνθήκες θα λέγαμε σήμερα πως συμπληρώνονται φέτος 99 χρόνια από την γενοκτονία των Ποντίων. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύουμε πως η γενοκτονία δεν έχει τελειώσει αλλά συνεχίζεται μέχρι και σήμερα: η γενοκτονία μνήμης και η άρνησή της είναι το όγδοο και τελευταίο στάδιο μιας γενοκτονίας, σύμφωνα με τον ακαδημαϊκο Στάντον.

    Κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας 1.134 εκκλησίες λεηλατήθηκαν, 960 σχολεία καταστράφηκαν, 815 κοινότητες εξαφανίστηκαν και 353.000 ζωές Ελλήνων χάθηκαν από τη περιοχή του Πόντου. Για να γενοκτονήσεις ένα τέτοιο μεγάλο αριθμό ανθρώπων χρειάζεται στρατηγική, δεν είναι εύκολο να σκοτώσεις ένα-ένα τόσους πολλούς ανθρώπους. Και αυτό ακριβώς είναι που την κάνει τόσο τραγική· η γενοκτονία είναι η ιδέα του πώς να έχεις το τέλειο έγκλημα. Με άλλα λόγια, η γενοκτονία προσπαθεί εξ αρχής να αποδείξει πως δεν ήταν γενοκτονία για να μην μπορούν τα θύματα να αντιδράσουν.

    Είναι αναμενόμενο ότι ο δράστης θα αρνηθεί τη γενοκτονία αλλά το πιο επικίνδυνο είναι πως υπάρχουν άτομα που μιλούν για σφαγές αντί για γενοκτονία, για συνωστισμό αντί για καταστροφή, παραλείποντας την ιστορική αλήθεια. Όλοι αυτοί αλλά και άλλοι κεμαλολάγνοι και ισλαμολάγνοι θα έπρεπε ήδη να είναι στον κάλαθο της πολιτικής ιστορίας, καθώς με τις πράξεις τους διογκώνουν και διαιωνίζουν τα προβλήματα. Βλέπουμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται ενάντια των Κούρδων αυτή τη φορά, σε όλη την νοτιοανατολική Τουρκία αλλά και στη Συρία. Θέλουμε να θυμίσουμε, όμως, στην Τουρκία και στους «δικούς» μας προαναφερθέντες πως και μόνο η ύπαρξη σήμερα των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ποντίων είναι μια ήττα των γενοκτόνων σηματοδοτώντας πως δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους και πως η ιστορική δικαίωση θα έρθει από τα εκατομμύρια ανιδιοτελών στρατιωτών.

    Η γενοκτονία των ποντίων θα έπρεπε να είναι μείζον ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής των κρατών του ελληνισμού, όχι από εθνικισμό αλλά από ανθρωπισμό. Η Ευρώπη έχει ίδιον συμφέρον στο να επικρατήσει η ανθρωπιά και η αδελφοσύνη ενάντια στον σκοταδισμό και τον σωβινισμό. Πρέπει να κατανοήσουν πως δεν υπάρχει κυπριακό πρόβλημα, κουρδικό πρόβλημα, πρόβλημα στο Αγαίο, στη Θράκη, στο Αφρίν, πρόβλημα γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ποντίων. Το μόνο πρόβλημα είναι το τουρκικό πρόβλημα και όσο πιο γρήγορα το κατανοήσει η διεθνής κοινότητα (πάντα με την συμβολή μας στη βάση συμφερόντων) τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα. Ο λαός θα πρέπει να προοδεύει μέσω της ιστορικής γνώσης και όχι μέσω της απόκρυψης της αλήθειας, ιδίως όταν αυτή αναφέρεται σε ανοιχτές ιστορικές πληγές. Συνεπώς, η απόκρυψη της αλήθειας, πέρα από σκοταδιστική, αντιφιλελεύθερη και ελιτίστικη πρακτική, δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την ειρήνη ούτε τη μη επανάληψη της Ιστορίας, παρά μόνο συμβάλλει στην περιθωριοποίηση της μνήμης μέρους του Ελληνικού λαού (των Ποντίων) καθώς και στην παραχάραξη της Ελληνικής Ιστορίας.

    Η 19η Μαΐου ορίστηκε από τη βουλή των Ελλήνων ως η Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου καθώς αυτή την μέρα το 1919 άρχισε η δεύτερη και σκληρότερη φάση της γενοκτονίας με την αποβίβαση του γενοκτόνου Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα.  Όπως πρότεινε και ο κ. Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ο οποίος πρωτοστάτησε μαζί με τον ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Φωτιάδη για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων στην ελληνική βουλή, στις 19 Μαΐου 2019 στα 100 χρόνια δηλαδή μετά την γενοκτονία να γίνει μια παγκόσμια ημερίδα αιμοδοσίας στον Μαραθώνα που θα στείλει σε όλο τον πλανήτη πολλαπλούς συμβολισμούς. Αυτό θα συμβολίζει πως οι γενοκτονημένοι λαοί δεν ζητούν το αίμα τους πίσω ως μέσο εκδίκησης, αλλά δίνουν το αίμα τους για τους συνανθρώπους τους.

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

  • ΕΟΚΑ – «Για Ένωση και Λευτεριά»

    Λονδίνο, 1η Απριλίου 2018

    «Με τη βοήθεια του Θεού, με πίστη εις τον τίμιο αγώνα μας , με τη συμπαράσταση ολόκληρου του Ελληνισμού και με τη βοήθεια των Κυπρίων, αναλαμβάνουμε τον αγώνα δια την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίο μας κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην – Ή ταν ή επί τας».

    Με αυτήν την απλή-ρητή προκήρυξη, ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας «Διγενής» ανακοίνωσε την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στους αποικιοκράτες με στόχο τη Λευτεριά-Αυτοδιάθεση και Ένωση της Κύπρου με τον πατρογονικό κορμό της Ελλάδος.

    Η κατ’ επανάληψιν άρνηση της Μ. Βρετανίας να εγκρίνει την απαίτηση των Ελλήνων της Κύπρου για τη δια νόμου Ένωση του νησιού με την Ελλάδα ώθησε τον κυπριακό λαό να καταφύγει στον ένοπλο αγώνα και να διεκδικήσει αυτό που αδίκως στερείτω από τους Βρετανούς. Τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου 1955, οι πρώτες βόμβες σείουν συθέμελα το αποικιοκρατικό καθεστώς. Ο λαός της Κύπρου αγκάλιασε τον πολυδιάστατο αγώνα της ΕΟΚΑ και ο καθείς είτε ως αντάρτης στα βουνά, είτε ως μαθητής στις τάξεις της ΑΝΕ, είτε ως μέλος της ΠΕΚΑ, συνέβαλε στα μέγιστα έχοντας πάντα κατά νου τον αντικειμενικό σκοπό της Ένωσης με την Ελλάδα.

    Η υιοθέτηση του ανταρτοπόλεμου ως μέσο καταπολέμησης μιας στρατιωτικής υπερδύναμης όπως η Μ. Βρετανία δεν ήτο δυνατό να κατασταλεί αποτελεσματικά από τους αποικιοκράτες. Ως αποτέλεσμα της στοχευμένης δράσης της ΕΟΚΑ, οι πανικόβλητες Βρετανικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη λήψη σκληρών μέτρων όπως η επιβολή κατ’ οίκον περιορισμού, η χρήση υπέρμετρης βίας και οι εν ψυχρώ εκτελέσεις δια απαγχονισμού ηρώων οι οποίοι αγωνίζονταν για το αυτονόητο – την Ελευθερία των ιδίων και του λαού τους.

    Δυστυχώς η επιθυμία των Ελλήνων της Κύπρου για Ένωση με την Ελλάδα η οποία αποτέλεσε και την προϋπόθεση για το έναυσμα του αγώνα δεν έτυχε του ανάλογου σεβασμού από την τότε πολιτική σκηνή του ελληνισμού. Η Αθηναϊκή κυβέρνηση παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό απαθής και άβουλη μπροστά στην παλλαϊκή απαίτηση του Έθνους για Ένωση και δεν επεδίωξε στον απαιτούμενο βαθμό την άσκηση πιέσεων ούτως ώστε η Κύπρος να ενταχθεί στον εθνικό κορμό του ελληνικού κράτους. Η δε άρχοντες της τότε κυπριακής πολιτικής σκηνής, υπό την ηγεσία και τυφλή πίστη στο Μακάριο Γ’ αποδέχθησαν το καταστροφικό, όπως αποδείχτηκε και στην πράξη, Σύνταγμα του 1960 το οποίο

    • Αντικατέστησε το στόχο της Ένωσης με μια κουτσουρεμένη δημοκρατία
    • Καλλιεργούσε τη διχόνοια και το διχασμό με κύριο συστατικό στοιχείο την αναβάθμιση των Τ/κ σε προνομιούχους πολίτες (και έκτοτε την απαίτηση των Τ/κ για ολοένα και περισσότερα-δυσανάλογα προνόμια-προτερήματα εις βάρος των Ελλήνων της Κύπρου).
    • Δημιουργούσε μια δήθεν ανεξαρτησία – καθώς μόνο ως τέτοια μπορεί να χαρακτηριστεί μια «ανεξαρτησία» της οποίας πέραν του κατάλοιπου των βάσεων, υπεύθυνες εγγυήτριες δυνάμεις ορίστηκαν οι Βρετανοί (πρώην αποικιοκράτες) και οι Τούρκοι (νυν κατακτητές).

    Ως φοιτητές, ενεργοί πολίτες και συνεχιστές της πολύπαθης ιστορίας του νησιού μας οφείλουμε να θυμόμαστε και να τιμούμε τον αγώνα της ΕΟΚΑ και όσους θυσίασαν εαυτόν με γνώμονα το καλό του τόπου μας. Ταυτόχρονα έχουμε υποχρέωση να θυμόμαστε την έκβαση του αγώνα η οποία δεν συνέπιπτε με την απαίτηση και το στόχο των Ελλήνων της Κύπρου. Ο λαός μας δυστυχώς, ίσως λόγω και του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, χειραγωγήθηκε από άτομα τα οποία ένεκα και της θέσης τους στην κοινωνία έτυχαν εμπιστοσύνης αλλά εκ των υστέρων αθέτησαν τους όρκους και τις υποσχέσεις που έδιδαν κατά την έναρξη του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ.

    Σήμερα, ο επίσημος στόχος της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας όσον αφορά τη λύση του κυπριακού προβλήματος αποτελεί η «λύση» Δι-ζωνικής Δι-κοινοτικής Ομοσπονδίας. Οι πολιτικοί άρχοντες, για ακόμη μια φορά, χωρίς να ρωτήσουν το λαό και παρά το μήνυμα που εστάλει στο δημοψήφισμα του 2004, διαπραγματεύονται μια λύση η οποία εισάγει περεταίρω διχοτομικά στοιχεία σε ένα ήδη προβληματικό Σύνταγμα το οποίο παλεύει να εκσυγχρονιστεί. Ως λαός έχουμε υποχρέωση προς τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ να μην προδώσουμε για δεύτερη φορά τη θυσία τους και να παλέψουμε για την ενίσχυση και τον εκσυγχρονισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας που για πολλούς αποτελεί το τελευταίο προπύργιο για τη διατήρηση του ελληνισμού ενάντια στον στόχο της τουρκοποίησης του νησιού μας.

    Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν πρέπει να θεωρείτε «χαμένος» ένεκα της έκβασής του. Τουναντίον, αποτελεί μια διδαχή για την πορεία που καλούμαστε να χαράξουμε και ένα παράδειγμα αγωνιστικότητας η οποία δίνει κατεύθυνση στους μελλοντικούς αγώνες μας. Η ΕΟΚΑ επισκιάζει την προπαγάνδα της Δι-ζωνικής Δι-κοινοτικής Ομοσπονδίας και προσδίδει πορεία στο στόχο που καλούμαστε να διεκδικήσουμε – δηλαδή – την άνευ όρων απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών μας και την αποκατάσταση του κρατικού ελέγχου σε όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Ηνωμένου Βασιλείου

  • 25η Μαρτίου – Ζήτω το Έθνος

    Λονδίνο, 25 Μαρτίου 2018

    Την 25η Μαρτίου 1821 ο Ελληνισμός ξεσηκώνεται ενάντια στους Οθωμανούς κατακτητές έπειτα από 400 και πλέον χρόνια σκλαβιάς με σύνθημα εκείνο το «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ» το οποίο βρίσκεται ενσωματωμένο στη σημαία του Έθνους μας. Τέσσερις ολάκεροι αιώνες οθωμανοκρατίας δεν κατέστησαν αρκετοί να γονατίσουν και να σβήσουν το αρχέγονο ελληνικό έθνος. Μια χούφτα Ελλήνων, έπειτα από 4 αιώνες κατοχής, 400 χρόνια βαρβαρότητας και δεκάδες γενιές καταπίεσης και παιδομαζώματος βρήκε το σθένος να επαναστατήσει ενάντια στην τότε υπερδύναμη και να διεκδικήσει το αναφέρετο δικαίωμα του ανθρώπου για Λευτεριά και Αυτοδιάθεση.

    Η λαός της Κύπρου, ως αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού, δήλωσε παρόν και στάθηκε δίπλα στους Ελλαδίτες αδελφούς με έμψυχο και άψυχο υλικό. Ο φόβος των Οθωμανών για εξάπλωση της επανάστασης στην Κύπρο αποτέλεσε την αιτία για τη σφαγή του Αρχιεπίσκοπου Κυπριανού και άλλων θρησκευτικών ηγετών. Μια σφαγή της οποίας το αποτέλεσμα αποτυπώθηκε πολύ εύστοχα μέσα από τους στίχους του Βασίλη Μιχαηλίδη:

    «Σφάξε μας ούλους τζι ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν,

    κάμε τον κόσμον ματζιελλειόν τζιαι τους Ρωμιούς τραούλλια,

    αμμά ξέρε πως ύλαντρον όντας κοπεί καβάτζιν

    τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια».

    Πέραν από τον αξιοσημείωτο ηρωισμό που επέδειξε η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνισμού, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε και στα κακώς έχοντα κατά τη διάρκεια αλλά και με το πέρας της ελληνικής επανάστασης. Το δίλημμα για το αν ήταν ρεαλιστική και εφικτή η επικράτηση επί των Οθωμανών οδήγησε ορισμένους Έλληνες να δηλώσουν υποταγή στους Οθωμανούς. Το δίλημμα αυτό απαντήθηκε εκ των υστέρων με την έκβαση της ίδιας της επανάστασης αλλά και εκ των προτέρων από την περιβόητη φράση του Θεόδωρου Κολωκοτρόνη:

    «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!».

    Δυστυχώς, μετά το πέρας της επανάστασης επικράτησε η διχόνοια που είχε ως αποτέλεσμα ένας εκ των επιφανών ηρώων της επανάστασης, ο Γέρος του Μοριά, να φυλακιστεί κατηγορούμενος για ‘εσχάτη προδοσία’. Αυτή δεν ήταν η τελευταία φορά που ο ελληνισμός στρέφεται σε εμφύλιες διαμάχες και συρράξεις έπειτα από εθνικές επιτυχίες. Παρόμοιες καταστάσεις βιώσαμε και στον εθνικό διχασμό μετά την απελευθέρωση από τη φασιστική Γερμανία αλλά και στην Κύπρο μετά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ.

    Η απάντηση ενάντια στη διχόνοια ανάμεσα στους Έλληνες ήρθε από τον ίδιο τον Κολωκοτρώνη κατά την αποφυλάκισή του ο οποίος απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό είπε τα εξής:

    «Έλληνες! Πριν βγω στ’ Ανάπλι, έριξα στη θάλασσα τα πικρά τα περασμένα. Κάντε και σεις το ίδιο… Εκεί στο λάκκο μέσα ρίξτε και τα μίση τα δικά σας»

    Η Ελληνική επανάσταση και κατ’ επέκταση τα λόγια του Κολοκοτρώνη αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία πρέπει να χτίσουμε τον αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου μας. Οφείλουμε να αφήσουμε στην άκρη τα πάθη και τη διχόνοια του παρελθόντος και να αγωνιστούμε για την επιστροφή στις κατεχόμενες πατρίδες μας. Όταν διακυβεύεται η αυτοδιάθεση και η κυριαρχία ενός λαού επί των εδαφών του και επί της καθημερινότητας του δεν υπάρχουν έμμεσες λύσεις και συμβιβασμοί παρά μόνον μία λύση – η ενότητα και ο αγώνας απελευθέρωση. Τα 400 χρόνια σκλαβιάς τα οποία άφησαν αναλλοίωτο τον ελληνισμό αποδεικνύουν ότι τα χρονοδιαγράμματα δεν μπορούν να τίθενται ενοποιών μας ως απειλή. Ο ελληνισμός δεν πεθαίνει, η μνήμη δε σβήνει και η γη μας δεν παραδίδεται σε αλλότριους κατακτητές:

    «Όχι τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δένδρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μήτε πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνάμε. Μόνο ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε. Και μην ελπίζεις πως τη γη μας θα την κάνεις δική σου, βγάλ’ το από το νου σου».

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

  • Θεόφιλος Γεωργιάδης: Η δολοφονία ενός αγνού πατριώτη

    Λονδίνο, 20 Μαρτίου 2018

    Κατά τις δεκαετίες του 80’-’90 η Τουρκία βρισκόταν σε μια συνεχιζόμενη διένεξη με τον Κουρδικό λαό ο οποίος ξεσηκώθηκε ενάντια στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Με αφορμή τον κουρδικό αγώνα και τον αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου από τον Αττίλα, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης σε συνεννόηση με Κούρδους μαχητές ίδρυσε το 1989 την «Επιτροπή Αλληλεγγύης του Κουρδιστάν». Η δράση της επιτροπής επικεντρώθηκε στη διεθνοποίηση του κουρδικού προβλήματος και σε συνυφασμό με την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου επέκρινε τις βάρβαρες πρακτικές της Άγκυρας κατά των Κούρδων και των Ελλήνων της Κύπρου.

    Ο Θεόφιλος υπό την ιδιότητά του ως τουρκολόγος ήταν από τους πρώτους Κύπριους που αντελήφθησαν ότι ο αγώνας για ελευθερία της κατεχόμενης πατρίδας μας έπρεπε να γίνει γνωστός και εκτός συνόρων και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ανέπτυξε σχέσεις με το Κουρδικό κίνημα το οποίο αποτελούσε το κυριότερο εσωτερικό αλλά και εθνικό ζήτημα της Άγκυρας.

    H επιτροπή που ίδρυσε το 1988 είχε σαν στόχο την ενημέρωση της διεθνούς κοινότητας για τις θηριωδίες της Τουρκίας με σκοπό την πρόκληση πολιτικού κόστους στην Άγκυρα, σκοπός ο οποίος επετεύχθη σε μεγάλο βαθμό στις 12 και 13 Μαρτίου 1994 όταν στο παγκόσμιο συνέδριο των Βρυξελλών εξέθεσε τα εγκλήματα που διέπραττε η Τουρκία ενάντια στους Κούρδους πολίτες.

    Οι ενέργειες της «Επιτροπής» που ίδρυσε ο Θεόφιλος θορύβησαν την Άγκυρα. Λίγες μέρες μετά το συνέδριο στις Βρυξέλλες, στις 20 Μαρτίου 1994, ο Θεόφιλος δολοφονείται από Τούρκους πράκτορες έξω από το σπίτι του στη Λευκωσία. Η δολοφονία του Θεόφιλου παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα πολλά εγκλήματα για τα οποία η Τουρκία καλείται να λογοδοτήσει.

    Το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ τιμά τη μνήμη και τη θυσία του Θεόφιλου Γεωργιάδη ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα κατά της τουρκικής βαρβαρότητας. Ένας άνθρωπος ανιδιοτελής ο οποίος μας δίδαξε πως ο εθνικός αγώνας της Κύπρου για απελευθέρωση αποτελεί πρωτίστως ανθρωπιστικό αγώνα ενάντια στα εγκλήματα που διέπραξε και διαπράττει η Άγκυρα.

    Πέραν τούτου, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης είχε ταχθεί ενάντια στην Δι-ζωνικής Δι-κοινοτικής Ομοσπονδίας καθώς πίστευε ότι η λύσης του κυπριακού προϋποθέτει την απελευθέρωση και εκδημοκράτηση του ενιαίου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

    Ο αγώνας που ξεκίνησε ο Θεόφιλος εξακολουθεί παραμένει επίκαιρος καθώς η Τουρκία συνεχίζει να καταπατά και να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα εντός και εκτός συνόρων: Η Κύπρος  συνεχίζει να βρίσκεται υπό κατοχή, οι Κούρδοι της Τουρκίας ζουν υπό συνθήκες τρομοκρατίας και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις προχωρούν σε εκκαθαρίσεις στις κουρδικές περιοχές του Αφρίν της Συρίας.

    Εάν ένα άτομο όπως ο Θεόφιλος κατάφερε να λαβώσει την Τουρκία στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και να προκαλέσει πολιτικό κόστος στο «βαθύ τουρκικό κράτος» θεωρούμε απαραίτητη τη συνέχιση αυτής της προσπάθειας από τον καθένα μας ξεχωριστά αλλά ιδίως από το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας το οποίο διαθέτει τους τρόπους αλλά και τα μέσα για να το επιδιώξει.

    Γραφείο Τύπου
    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

  • Ευαγόρας Παλληκαρίδης – Ο Τελευταίος Απαγχονισθείς

    Λονδίνο, 14 Μαρτίου 2018

    Μεσάνυχτα 13ης Μαρτίου, έμελλε να ήταν η ώρα όπου ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης θα περνούσε για πάντα στην αιωνιότητα. Ένα παλικάρι, δεκαεννέα ετών, γεννημένο στην Τσάδα της επαρχίας Πάφου, απαγχονίστηκε διότι πάλεψε για την ελευθερία του, την ελευθερία της Κύπρου, για την ένωση με την Ελλάδα.

     Δεν φοβήθηκε ποτέ, ούτε όταν κατέβαζε την σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου από τον ιστό του σχολείου του την μέρα της στέψης της Βασίλισσας Ελισάβετ, αλλά ούτε όταν οι Άγγλοι εξέδωσαν ανταμοιβή 5000 λιρών σε όποιον τον πρόδιδε. Δεν φοβήθηκε ούτε και την μέρα της δολοφονίας του από τους Βρετανούς, αφού ένιωθε περήφανος που θα αποχαιρετούσε την ζωή του παλεύοντας για κάτι τόσο ιερό, την Ελευθερία. Αυτό βέβαια φαίνεται και στο τελευταίο γράμμα που πρόλαβε να γράψει πριν μεταφερθεί στην αγχόνη:
    «Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το καθετί. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.».

    Λόγια που ξεσήκωναν και ένωναν τον κόσμο, λόγια που δείχνουν τον πραγματικό πόθο για ελευθερία. Πού να φανταζόταν τότε ο Ευαγόρας ότι τόσα χρόνια μετά από την θυσία του, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα του νησιού, θα συμφωνούσαν στην λύση του κυπριακού, στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πηγαίνοντας δηλαδή αντίθετα από όλους τους αγώνες μας σαν έθνος. Η θυσία του Ευαγόρα και των υπόλοιπων ηρώων δεν έγιναν για να διαπραγματεύονται κάποιοι λύσεις που καταλύουν τα ιδεώδη των αγώνων του έθνους και των θυσιών των αγωνιστών μας.

    Ως Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου, θυμόμαστε την μνήμη του ήρωα Ευαγόρα Παλληκαρίδη και οφείλουμε να είμαστε συνεχιστές του έργου του, παλεύοντας με τον δικό μας τρόπο για τις αξίες και τα ιδανικά. Ιδανικά και αξίες, για τα οποία όταν αρχινούσε η 14η Μαρτίου 1957, οι Άγγλοι άνοιξαν την καταπακτή και οδήγησαν τον Ευαγόρα στο πάνθεο των ηρώων. Υποσχόμαστε να κρατήσουμε το πνεύμα του ζωντανό, έτσι ώστε να όταν καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις που αφορούν το μέλλον μας, να έχουμε ως φάρο τη ζωή και τη θυσία του Βαγόρα.

     

    Γραφείο Τύπου,

    Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

     

  • «…Στην εσχάτη ανάγκη θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας. Αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν…»

    Λονδίνο, 3 Μαρτίου 2018

    Στις 3 Μαρτίου 1957, το πάνθεο των ηρώων υποδέχεται ένα από τα αξιότερα τέκνα της Ελληνικής Κύπρου και συνάμα της Ελλάδος ολόκληρης. Ο Γρηγόρης Πιερή Αυξεντίου, εκ της κατεχόμενης σήμερα Λύσης, γεννημένος στις 22 Φεβρουαρίου 1928, Έφεδρος Ανθυπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού και Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, αρνήθηκε πεισματικά να παραδοθεί στους Βρετανούς αποικιοκράτες και να πεθάνει για πάντα, αλλά προτίμησε να θυσιαστεί και να παραμείνει αιώνια Αθάνατος στην μνήμη του κάθε Έλληνα, δείχνοντας τον δρόμο προς την λευτεριά. Γνώριζε ο Γρηγόρης πως το δέντρο της λευτεριάς για να ανθίσει χρειάζεται να ποτιστεί με θυσίες και αίμα.

    Ο Γληόρης, όπως τον αποκαλούσαν, από την παιδική του ηλικία έτρεφε στην καρδιά του τα πανάρχαια Ελληνικά ιδεώδη, επηρεασμένος από τους αγωνιστές του 1821. Ο πόθος του για της Ελλάδα τον οδηγεί να ενταχθεί στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού. Επιστρέφοντας στην Κύπρο, όπου το καζάνι του ξεσηκωμού είχε αρχίσει ήδη να κοχλάζει, δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχος στον αγώνα που θα ακολουθούσε και έτσι στις 20 Ιανουαρίου 1955 ο Αυξεντίου συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον αρχηγό της ΕΟΚΑ Γεώργιο Γρίβα-Διγενή και έδωσε τον λόγο της Στρατιωτικής του Τιμής, στη θέση του καθιερωμένου όρκου της ΕΟΚΑ. Ο «Ζήδρος», ο «Αίαντας», ο «Άρης» από την πρώτη κιόλας μέρα του ξεσηκωμού επικηρύσσεται από τους Βρετανούς με το ποσό των 250 λιρών, το οποίο αργότερα έφτασε τις 5000 λίρες.

    Έτσι λοιπόν, ανεβαίνει αντάρτης στο βουνό, αρχικά αναλαμβάνοντας τις αντάρτικες ομάδες του Πενταδακτύλου και μετ’ έπειτα κατ’ εντολής του Αρχηγού μεταφέρεται μέσω της Κακοπετριάς στην περιοχή της Πιτσιλιάς, όπου και ορίζεται τομεάρχης. Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους. Τον Μάρτιο του 1956 θα παραμείνει για ένα διάστημα στο μοναστήρι του Μαχαιρά, όπου μεταμφιεσμένος ως καλόγερος θα υποδεχτεί και θα κεράσει τους Άγγλους στρατιώτες όταν μπήκαν στο μοναστήρι και έψαχναν κάποιον Γρηγόρη Αυξεντίου με το ψευδώνυμο “Ζήδρος”.

    Μέχρι το τέλος του 1956, θα παραμείνει στην περιοχή πιτσιλιάς στα σπίτια του Παπά-Χριστόδουλου στον Αγρό, όπου εκεί θα συναντηθεί με τον Κυριάκο Μάτση και τον Στυλιανό Λένα. Τα Χριστούγεννα του 1956 θα τα γιορτάσουν όλοι μαζί στον Αγρό και μετά θα χωρίσουν οι δρόμοι των Αγωνιστών αφού η προδοσία ήταν κοντά.

    Ο εφιάλτης, ο αιώνιος εχθρός των Ελλήνων κατατρέχει τον Αυξεντίου, αναγκάζοντας τον να μετακινείται συνεχώς, από τον Αγρό στην Ζωοπηγή, στην Παπούτσα, στο Παλαιχώρι, στο Μαχαιρά, στον Αναλιόντα και έπειτα ξανά στον Μαχαιρά, όπου και έμελλε να γραψει σελίδες ηρωισμού, αντρείας και αυτοθυσίας.

    Στις 3 Μαρτίου 1957, Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στον Μαχαιρά. Ο ίδιος αποφασισμένος να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Άγγλων και αν χρειαστεί να θυσιαστεί είπε επί λέξη στους συναγωνιστές του: “Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν”. Σε προτροπές των Άγγλων να παραδοθεί είχε μόνο μία απάντηση να δώσει «Μολών Λαβέ». Οι Άγγλοι στρατιώτες, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, αφήνοντάς τον να λαμπαδιάζει μέχρι σήμερα σαν φωτεινό ορόσημο που δείχνει τον δρόμο προς την Λευτεριά.

    Η θυσία του Αυξεντίου αποδεικνύει πως η Λευτεριά αποκτάται με θυσίες. Μας δείχνει πως αξίζει να αγωνίζεσαι για το ιδανικό της Λευτεριάς και για την Ελλάδα, όσο, ουτοπικό και μη ρεαλιστικό κι αν φαντάζει στα μάτια των πολλών. Μας δίδαξε ο Γρηγόρης να μην σκύβουμε το κεφάλι στον εχθρό, να τον βλέπουμε κατάματα και να αγωνιζόμαστε.

    Ο Αυξεντίου, ανέδειξε την ανεκτίμητη αξία της Λευτεριάς για την οποία αγωνίστηκε και θυσιάστηκε. Μια θυσία η οποία δε ξεχνιέται. Αντιθέτως, ενώσω η πατρίδα μας βρίσκεται υπό κατοχή γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρη και μας υπενθυμίζει ότι η Λευτεριά και ο συμβιβασμός αποτελούν δύο διαφορετικές και ασύμβατες έννοιες. Με την ίδια λογική θεωρούμε αδιανόητο να γίνεται συζήτηση για ‘συμβιβασμό’ με αυτούς που εισέβαλαν, βίασαν και λεηλάτησαν την πατρίδα μας. Συμβιβασμό σε τι; Την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την ΕΥΝΟΜΙΑ, τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

    Αυτές οι 3 λέξεις αποτελούν τους λόγους για τους οποίους ο Αυξεντίου προτίμησε να πεθάνει αντί να συμβιβαστεί. Αυτοί πρέπει να είναι και οι πυλώνες πάνω στους οποίους οφείλουμε να κτίσουμε το κράτος μας ούτως ώστε η «λύση» του συμβιβασμού να μετουσιωθεί σε πραγματική λύση του Κυπριακού και όχι μια διαπραγμάτευση μέσω της οποίας η Τουρκία δια της ισχύς της θα υπονομεύει και θα πλήττει τα δικαιώματα των Ελλήνων της Κύπρου.

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

     

  • Το ΑΚΕΛ ως παράδειγμα δυαδικού συστήματος

    Λονδίνο, 27 Φεβρουαρίου 2018

    Το ΑΚΕΛ είναι ένα κλασικό παράδειγμα δυαδικού συστήματος (binary). Στο δυαδικό σύστημα υπάρχουν μόνο δύο αριθμοί, το 0 και το 1. Με άλλα λόγια όλα είναι είτε άσπρο είτε μαύρο. Στη πολιτική σκέψη του ΑΚΕΛ όλες οι εξελίξεις καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα το οποίο δεν επιδέχεται καμίας αμφισβήτησης ως προς την ορθότητά του, σύμφωνα με τους ιδίους. Δεν υπάρχει μια ενδιάμεση κατάσταση αμφιβολιών ή άλλων θέσεων.

    Το παρόν κείμενο γράψαμε ορμώμενοι από τις τελευταίες εξελίξεις στην κυπριακή ΑΟΖ και την στάση που τηρεί το ΑΚΕΛ. Στη στάση αυτή βλέπουμε πως για το ΑΚΕΛ όλα τα συμβάντα στην περιφέρεια αλλά και στον πυρήνα του κυπριακού καταλήγουν σε μόνο ένα συμπέρασμα: πρέπει να αρχίσουν οι συνομιλίες προκειμένου να φτάσουμε στην «λύση» που θα είναι προϊόν ενός «έντιμου» συμβιβασμού. Ακόμη και αν η Άγκυρα μας απειλεί με κάθε μέσο, για το ΑΚΕΛ η μόνη λύση θα ήταν η λύση του κυπριακού και όχι το πραγματικό πρόβλημα ασφάλειας που υπάρχει.

    Για το κάθε ηγετικό στέλεχος του ΑΚΕΛ υπάρχουν μερικές λέξεις κλειδιά στις οποίες όποτε, οπουδήποτε αλλά και με οποιαδήποτε συμφραζόμενα ακουστούν προκαλούν την ίδια απέχθεια. Οι λέξεις που τους ξενίζουν είναι μεταξύ άλλων: «καπιταλισμός», «ΝΑΤΟ», «ΗΠΑ», «μπουρζουαζία», «ιδιωτική πρωτοβουλία» κ.α. Το ΑΚΕΛ αρνείται πεισματικά να αντιληφθεί τα δεδομένα του σύγχρονου δυτικού καπιταλισμού όπου όλα αυτά τα ερωτήματα που τέθηκαν κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου είναι ήδη λυμένα από την ίδια την πραγματικότητα και απλά συζητούμε τις προϋποθέσεις μιας σωστής δομής. Όποτε η πραγματικότητα συγκρούεται με την αριστερά πάντα κερδίζει η πραγματικότητα, πράγμα που αρνούνται να κατανοήσουν στο ΑΚΕΛ και ακολούθως να κάνουν την αναγκαία αυτοκριτική για να ανταποκριθούν στα σύγχρονα δεδομένα.

    Εμείς θα θέλαμε να πληροφορήσουμε το ΑΚΕΛ πως όλες οι αντιθέσεις του κόσμου, δεν συμποσούνται σε μόνο μία, την ταξική, με βάση οικονομικά κριτήρια. Ο κομμουνισμός έχασε τον πόλεμο των ιδεών αλλά κέρδισε τον πόλεμο της προπαγάνδας όπως λέει και ο Τάκης Λαζαρίδης. Δεν λέμε πως αποκλείεται μέσα από ένα τέτοιο να δυαδικό σύστημα να εξαχθούν κάποια σωστά συμπεράσματα αλλά στο σύγχρονο κόσμο που κινείται με γρήγορους ρυθμούς, η χρήση ενός τέτοιου συστήματος σκέψης δημιουργεί μια καθυστέρηση, εξού και οι πάμπολλες εμμονές του ΑΚΕΛ που υπάρχουν από την εποχή του ψυχρού πολέμου μέχρι και σήμερα.

    Γραφείο Τύπου
    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

  • Ενεργειακός σχεδιασμός – Τουρκική αδιαλλαξία

    Λονδίνο, 16 Φεβρουαρίου 2018

    Η παρεμπόδιση του γεωτρύπανου της ΕΝΙ από τον τουρκικό πολεμικό στόλο και η αναστολή των ερευνητικών γεωτρήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΑΟΖ της Κύπρου αναδεικνύει τα εξής ζητήματα:

    1. Απουσία στρατηγικού σχεδιασμού από την κυβέρνηση

    Ο στρατηγικός σχεδιασμός της κυβέρνησης στηρίχθηκε εξ ολοκλήρου στην ελπίδα ότι η Τουρκία δε θα εμποδίσει τις γεωτρήσεις και ότι εάν το έπραττε θα μας ξελάσπωναν ξένα κράτη και εταιρείες χωρίς την παραμικρή πρωτοβουλία από μέρους μας.

     

    1. Αναδεικνύεται ξανά η διαχρονική ανάγκη ενίσχυσης της Εθνικής Φρουράς με αξιόμαχο στόλο και αεροπορία. Δεν μπορούμε να ζητούμε στρατιωτική επιτήρηση και βοήθεια από ξένα κράτη τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι δε θωρακίζουμε την ΑΟΖ και τα εθνικά μας σύνορα γενικότερα.

     

    1. Κατέρρευσαν τα επιχειρήματα όσων πρόωρα προέτρεξαν να στηρίξουν τη δημιουργία αγωγού μέσω Τουρκίας ως τη μονή βιώσιμη λύση για μεταφορά ΦΑ στην Ευρώπη. Φυσικά το όλο επιχείρημά τους στηριζόταν ξανά στην ελπίδα ότι μια τέτοια ενέργεια ενδεχομένως να διαφοροποιούσε την τουρκική αδιαλλαξία κάτι το οποία φυσικά δεν ισχύει.

     

    Τα πιο πάνω ζητήματα καθίστανται ακόμη πιο αναγκαία ως προς την υλοποίησή τους αναλογιζόμενοι τις αυθαίρετες ενέργειες της Άγκυρας εκτός από την Κύπρο, σε Αιγαίο και Συρία. Η Τουρκία γνωρίζει ότι οι διεκδικήσεις της έρχονται σε αντίθεση με τους κανόνες διεθνούς δικαίου και είναι γι’ αυτό που επικεντρώνεται στο να επιβληθεί δια της στρατιωτικής της ισχύς από το Αιγαίο μέχρι και τη Συρία. Επομένως, δεδομένου του ότι η Άγκυρα αρνείται να ακολουθήσει διεθνείς συνθήκες και νομοθεσίες, η μόνη επιλογή των γειτνιάζοντων κρατών για να την περιορίσουν αποτελεί η στρατιωτική ενίσχυση ως μέσω αποτρεπτικής ισχύς.

    Η διαχρονική πρακτική της Άγκυρας στην περιοχή συντηρείται για συγκεκριμένους λόγους οι οποίοι αυξήθηκαν με την πρόσφατη ανακάλυψη του Φυσικού Αερίου:

    • Η Τουρκία γνωρίζει ότι σε περίπτωση που τεθεί εκ νέου σε ισχύ το ενιαίο αμυντικό δόγμα Κύπρου – Ελλάδας, θα αντισταθμιστεί η στρατιωτική της ισχύ. Μετά την ανακάλυψη του ΦΑ, προστίθεται και το Ισραήλ στην εξίσωση. Ενδεχόμενη ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ αυτόματα αφαιρεί το ρόλο της Τουρκίας ως ρυθμιστή της περιοχής και δημιουργεί ένα κλοιό από το Αιγαίο μέχρι και την Α. Μεσόγειο. Επίσης, μια ενισχυμένη στρατιωτική κινητικότητα στην ΑΟΖ και τον εναέριο χώρο Κύπρου-Ισραήλ δύναται να περιορίσει και τη στρατιωτική κινητοποίηση της Τουρκίας στην κατεχόμενη Κύπρο.

     

    • Πέραν των στρατιωτικών σχεδιασμών, η Τουρκία αποδεικνύεται αναξιόπιστη επιλογή και για τη διέλευση του αγωγού East-Med διαμέσου της Τουρκίας στην Ευρώπη. Την ίδια στιγμή Λευκωσία και Αθήνα, έχοντας αναπτύξει καλές σχέσεις με το Ισραήλ αλλά και την Αίγυπτο (χώρες οι οποίες διαχρονικά δε χαίρουν τις καλύτερες σχέσεις), αποτελεί παράγοντα ο οποίος δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για διέλευση του αγωγού από την Κύπρο σε Κρήτη-Στερεά Ελλάδα και Ευρώπη.

     

    Το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών ΗΒ έθιξε επανειλημμένα τους κινδύνους των χειρισμών της κυβέρνησης η οποία αντί να δράσει προληπτικά εναπόθεσε τον ενεργειακό σχεδιασμό (όπως άλλωστε πράττει και με το κυπριακό) στην «καλή θέληση» της Άγκυρας. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά τα γεγονότα επαληθεύουν αυτά τα οποία προειδοποιούσαμε στο παρελθόν. Έστω και αργοπορημένα, η κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει άμεσα με την ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης της Εθνικής Φρουράς σε ΑΟΖ και εναέριο χώρο και να φροντίσει ούτως ώστε να επέλθει περεταίρω εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας της Λευκωσίας με το Ισραήλ και την Αθήνα. Οι ένοπλες δυνάμεις Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ πρέπει να αποκτήσουν μόνιμη παρουσία στην ΑΟΖ και τον εναέριο χώρο της Α. Μεσογείου ούτως ώστε να αντισταθμίσουν την υπεροχή της Άγκυρας.

     

    Γραφείο Τύπου

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

     

  • Οι «φοιτητο-πραξικοπηματιες» ξανακτύπησαν

    Λονδίνο, 16 Φεβρουαρίου 2018

    Μετά την τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ της ΕΦΕΚ ΗΒ (13/02/2018), καθώς και την ανάρτηση στον επίσημο λογαριασμό της Φοιτητικής Ένωσης στο Facebook (14/02/2018), είναι πλέον επίσημο ότι κάποιοι δε βάζουν μυαλό και ξαναζωντανεύουν μνήμες από το 2008 και το 2013. Για ακόμη μια φορά, δείχνοντας το αληθινό τους πρόσωπο, οι κομματικές φοιτητικές παρατάξεις απώλεσαν τα «δημοκρατικά» τους προσωπεία, αφού πλέον δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των υποψηφίων τους για τον προεδρικό θώκο, και κατέλυσαν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι καταργώντας τις φοιτητικές εκλογές! Αυτό έγινε μάλιστα χωρίς καν συνεδρίαση ολομέλειας, με τέσσερεις ψήφους υπέρ της κατάργησης (τρεις Πρωτοπορίας + μία Αναγέννησης) και τρεις ψήφους κατά (Προοδευτικής).

    Σημειώνεται πως την φετινή χρονιά γίναμε μάρτυρες πρωτοφανών καταστάσεων. Αρχικά, το ΔΣ της ΕΦΕΚ ΗΒ συγκάλεσε μόλις τρεις συνεδριάσεις σε διάρκεια πέντε μηνών, εκ των οποίων καμία δεν ανακοινώθηκε με ανοικτή πρόσκληση. Στην ημιτελή συνεδρία του Οκτώβρη – που παραμένει απορίας άξιο το πως διακόπηκε λόγω ποδοσφαιρικού αγώνα – είχε φανεί ξεκάθαρα η στάση που θα τηρούσε η αυτοδύναμη ΦΠΚ Πρωτοπορία. Ελάχιστες συνεδρίες, απλώς για το θεαθήναι και εσωτερική κατανάλωση, ενώ μάλιστα ακολουθούνταν «κατά πλειοψηφία» οι κομματικές τους γραμμές, χειρισμοί που είχαν ως αποτέλεσμα την τοποθέτηση της ΕΦΕΚ ΗΒ στην κατάψυξη.

    Σαφέστατα οι αντιδημοκρατικοί ελιγμοί της Πρωτοπορίας δε δικαιολογούν σε καμία περίπτωση και δεν αφήνουν στο απυρόβλητο καμία από τις υπόλοιπες κομματικές παρατάξεις που συμμετέχουν στο σύλλογο, καθώς είναι πρόδηλη η ηττοπάθειά τους και η έμφυτη επιθυμία τους να δώσουν προτεραιότητα και έμφαση στα δικά τους μικροκομματικά συμφέροντα. Ως αυθεντικοί κομματικοί ακόλουθοι δε δίστασαν να αθετήσουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις για ευημερία της Φοιτητικής Ένωσης και του Φοιτητή και να τις θυσιάσουν στο βωμό της ελπίδας τους για μελλοντική κομματική ανέλιξη.

    Σημειώνεται, επίσης, πως σε καμία περίπτωση δεν πέρασε απαρατήρητη η επιλογή τους να μην προσκληθεί το ΜΕΤΩΠΟ ΚΥΠΡΙΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΗΒ στις επόμενες συνεδρίες της ΕΦΕΚ ΗΒ, που έλαβαν χώρα στις 7 Ιανουαρίου στην Κύπρο και 13 Φεβρουαρίου στο Λονδίνο, παρ´ όλες τις φρούδες υποσχέσεις του προέδρου της ΕΦΕΚ ΗΒ, Νικόλα Σπύρου, για δήθεν ανοικτό κάλεσμα προς τους φοιτητές στο σύνολο τους και πιο συγκεκριμένα προς την παράταξή μας.

    Η τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΦΕΚ έγινε στο Λονδίνο ημέρα Τρίτη, με πρόδηλο στόχο κάποιοι να περάσουν το δικό τους, χωρίς πολλά-πολλά και με συνοπτικές διαδικασίες. Ίσως διότι ο στόχος τους για εμπαιγμό των φοιτητών δε θα ήταν δυνατός με τη δική μας παρουσία. Πέραν της ανικανότητας των αυτοδύναμων να πραγματοποιήσουν τη συνεδρία του συλλόγου της ΕΦΕΚ σε λογικά χρονικά πλαίσια, ούτως ώστε να δοθεί η ευκαιρία σε όλους να παραστούν, και την μεθοδευμένη αποφυγή παρουσίας σε αυτήν στελεχών του ΜΕΤΩΠΟΥ, οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως δεν κατάφεραν καν να διασφαλίσουν τέταρτη παρουσία, η οποία στην περίπτωση ισοψηφίας θα τους διασφάλιζε τη νικώσα ψήφο.

    Αυτό σαφέστατα αποκάλυψε και τον πραγματικό στόχο της αδελφής παράταξης τους, ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ ΗΒ, της οποίας οι εκπρόσωποι, πιστοί στις παρακαταθήκες των προκατόχων τους, επέλεξαν την κατάργηση του δημοκρατικού δικαιώματος των φοιτητών για εκλογές και προτίμησαν τον στρουθοκαμηλισμό, που οδηγεί στην παράτυπη και ανήθικη διατήρηση των εδρών τους στην ΕΦΕΚ, άνευ φοιτητικής εντολής.  

    Τα δε πρακτικά των εν λόγω συνεδριάσεων, αναρτήθηκαν με καθυστέρηση πέραν του ενός μήνα, και αντί να διορθωθούν τα ορθογραφικά λάθη, διορθώθηκαν κάποια «ενοχλητικά» στοιχεία, που δεν ήθελαν να αντιμετωπίσουν στο μέλλον οι συμμετέχοντες.

    Η δικαιολογία για ακύρωση των εκλογών ήταν: «Υπάρχουν ξεκάθαρα μείζονα προβλήματα που καθιστούν αδύνατη την διεξαγωγή τους λόγω οικονομικών και πραχτικών δυσκολιών. Στον εναπομείναντα χρόνο αυτού του τριμήνου η εύρεση εκλογικών κέντρων και η διοργάνωση εκλογών για τρίτη συνεχόμενη φορά μόνο προβλήματα θα προκαλούσε στην ομαλή και οργανωμένη διεξαγωγή εκλογών».

    Τα ψεύδη δεν μας πείθουν ούτε φέτος! Απαιτούμε την άμεση τοποθέτηση της ΕΦΕΚ ως προς τα ακόλουθα:

    -Οικονομικά

    Πως γίνεται μια από τις μεγαλύτερες κυπριακές φοιτητικές ενώσεις, να επικαλείται πως έχει παραμείνει με άδειο ταμείο; Πού έχουν αναλωθεί όλες οι χορηγίες, το κέρδος από το fresher’s party και το fair; Απαιτούμε άμεσο ΔΗΜΟΣΙΟ οικονομικό απολογισμό από την ΕΦΕΚ ΗΒ, ο οποίος θα καταδείξει που προέκυψαν τα προφανή λάθη. Απορίες προκύπτουν και όσον αφορά την πρόσφατη χορηγία-συνδιοργάνωση του τουρνουά των societies καθώς και την διαχείριση του φοιτητικού ταμείου κοινωνικής μέριμνας της ένωσης. Επιπρόσθετα, η καθοδηγούμενη φετινή αποχή της ΕΦΕΚ ΗΒ από την ομοσπονδιακή ΠΟΦΕΝ προέκυψε λόγω της ανέφικτης εκλογής συμβουλίου της Πρωτοπορίας ή εσκεμμένης άρνησης του κονδυλίου για τις εκλογές; Πρέπει επιτέλους, η ΕΦΕΚ ΗΒ ως πρωτοβάθμιο όργανο, να απαιτήσει να λαμβάνει απευθείας από το κράτος το κονδύλι που της αναλογεί και όχι μέσω της ΠΟΦΕΝ, όπως προτείναμε και παλαιότερα.

    -Διοργάνωση εκλογών

    Συλλογιζόμενοι το τι είχε προκύψει κατά τις δύο προηγούμενες Προεδρικές Εκλογές, μπορούσε να οργανωθεί φοιτητική εκλογική διαδικασία την ίδια στιγμή με έναν από τους δύο γύρους των εκλογών. Κάτι τέτοιο, όχι μόνο θα βοηθούσε τους φοιτητές ακόμη περισσότερο να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα προς την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και προς την ΕΦΕΚ, αλλά επιπρόσθετα θα απάλλασσε και την ΕΦΕΚ από την «χρονοβόρα» και ακριβή διαδικασία εξεύρεσης εκλογικών κέντρων και της μεταφοράς των φοιτητών σε αυτά. Κατ’ επέκταση το ταμείο της ΕΦΕΚ θα έπρεπε να καλύψει μόνο την εκτύπωση των ψηφοδελτίων! Αλλά κάποιοι είχαν κομματικά καθήκοντα εκείνη την ημέρα…

    Ως στελέχη μιας παράταξης που διαχρονικά σέβεται το φοιτητή και τα δημοκρατικά δικαιώματα του, οφείλουμε πέραν του να καταδικάζουμε τις τελεσίδικες αποφάσεις των «φοιτητο-πραξικοπηματιών»,  να καταθέσουμε και σχετική πρόταση για επίλυση του προβλήματος. Αφού, λοιπόν, όπως υπαινίσσονται, η υλοποίηση των φοιτητικών εκλογών είναι ανέφικτη, ξεκαθαρίζουμε πως μόνο μια λύση παραμένει η οποία μπορεί να διασφαλίσει την υγιή και δίκαιη αντιπροσώπευση όλου τον φοιτητικού σώματος του ΗΒ.

    Απαιτούμε λοιπόν, την άμεση ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ όλων όσων ψήφισαν υπέρ της αντιδημοκρατικής κατάργησης των φετινών εκλογών, καθώς και ίση κατανομή των εδρών της ΕΦΕΚ ΗΒ σε όλες τις φοιτητικές παρατάξεις του Ηνωμένου Βασιλείου, ούτως ώστε να εκπροσωπείται και ο τελευταίος φοιτητής που φέτος του στέρησαν το δικαίωμα να αναδείξει τον υποψήφιό του.

    Καλούμε τους συμφοιτητές μας να αναλογιστούν τα τεκταινόμενα και να αντιταχθούν στους καρεκλοκένταυρους που θα διατηρήσουν τις έδρες τους χωρίς εκλογές για ακόμα ένα χρόνο.  Κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς αυτοί που σήμερα ηγούνται των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων και χωρίς φειδώ ψηφίζουν υπέρ της κατάργησης των εκλογών, είναι οι εκλεκτοί των κομμάτων με μελλοντικές βλέψεις κομματικής ανέλιξης και πιθανό λόγο στα όσα καίρια ζητήματα αφορούν το μέλλον της πατρίδας μας.

    Καλούμε τέλος τους συμφοιτητές μας να ασκήσουν ουσιαστική πίεση, ούτως ώστε να επιτευχθεί ένας ακόμα διαχρονικός στόχος του ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΦΗΒ, αυτός της τροποποίησης του καταστατικού της ΕΦΕΚ ΗΒ, αφού μόνο μέσω μιας αλλαγής του καταστατικού θα υπάρξει περιθώριο φραγής της διατήρησης των εδρών  από τους «φοιτητο-πραξικοπηματίες» χωρίς φοιτητική εντολή.

    Γραφείο Τύπου,

    ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου